مهم‌ترین بازی‌های پی‌سی از ابتدا تا امروز، از Civilization تا Minecraft

مهم ترین بازی های پی سی

چه چیزی یک بازی را مهم می‌کند؟ برای گیمرها این موضوعی‌ست کاملا سلیقه‌ای و شخصی که بیشتر بر مبنای میزان تاثیری‌ست که یک بازی بر زندگی یک گیمر می‌گذارد. از زمان شناخته شدن صنعت بازی مهم‌ترین بازی‌های پی سی یا کنسول همیشه دارای چنین تاثیراتی روی گیمرها بوده‌اند.

به هر حال بازی‌هایی هم هستنند که علاوه بر جذب حجم عظیمی از طرفدار، توانسته‌اند موفقیت‌های بیشتری هم کسب کنند –بازی‌هایی که توانسته‌اند در صنعت بازی جریان‌ساز باشند و تاریخ بازی را به دو قسمت تقسیم کنند. از بازی‌هایی که از لحاظ گرافیکی نقطعه‌ی عطفی برای صنعت بازی بودند، گرفته تا آنهایی که یک ژانر کاملا تازه را ایجاد کردند؛ بازی‌هایی که با هر بار انتشار، دنیای بازی‌های پی‌سی را یک قدم به جلو هل دادند.

بر همین اساس در این مطلب به بررسی مهم‌ترین بازی‌های پی‌سی پرداخته‌ایم و از دلایل تاثیرگذاری آنها روی دنیای بازی‌های پی‌سی گفته‌ایم.

Sid Meier’s Civilization (1991)

هر چقدر که درباره تاثیری که بازی Civilization روی بازی‌های استراتژی و سری بازی‌های Sims و به طور کلی بازی‌های پی‌سی گذاشته است بگوییم، کم گفته‌ایم و اغراق نکرده‌ایم.

در کنار SimCity و Populus، بازی مکتب‌آفرین شرکت MicroPose جهانی را در اختیار علاقه‌مندان به بازی قرار می‌داد که می‌توانستند امپراتوری‌های عظیمی بسازند و آنها را گسترش دهند و همچنین تجربه‌ای بی‌نظیر را زیر سرانگشتان مخاطب انتقال می‌داد.

حالا دیگر نسخه‌ی MS-DOS بازی طبعا نسخه‌ای عتیقه به حساب می‌آید اما این بازی در طول سالیان بارها بازسازی شده است و از فراموش شدن رهایی یافته است. اگرچه در نسخه‌های بعدی بازی رگه‌هایی از سیستم‌ها و مکانیزم‌های دنیای Sim مشاهده می‌شود و جا دارد از آنها پاک شود، اما هنوز هم نسخه اول بازی، که بیشتر از نسخه‌های دیگر تاثیرگذار بوده است، به عنوان شناسنامه Civilization شناخته می‌شود.

Doom (1993)

بازی‌های شوتر جریان‌ساز زیادی در طول این سال‌ها ساخته شده‌اند اما هیچکدامشان اندازه بازی سال 1993 شرکت  id Software تاثیرگذار نبوده است.

قبل از آن هم بازی‌های شوتر دیگری وجود داشت، اما Doom پایه‌گذار بسیای ر از قواعد بنیادینی است که حتی امروزه هم در بازی‌های شوتر می‌بینیم. زاویه اول شخص، مراحل بدون پایان پر از رمز و راز، فضای جهان‌باز، حجم عظیمی از خون و خشونت.

Doom یک بازنویسی دانشنامه شیمی و فیزیک نبود، اولین نسخه‌ی نوشته‌شده بود. بی‌دلیل نیست که در تمام بازی‌های شوتر ساخته‌شده اثری از این بازی را می‌بینیم – هنوز هم اثراتی از اسلحه‌ها و مهمات جنگی فراوان و دشمنان و موجودات جهنمی‌اش را می‌توانیم در بازی‌های امروزی دید.

DNA بازی Doom در تمام بازی‌های شوتر پس از آن دیده می‌شود و این انتظار را باید داشت که تا سال‌ها بعد نیز اثرش باقی بماند.

Diablo (1996)

بازی‌های سبک نقش‌آفرین، در طول سال‌ها، فرم‌های زیادی به خود دیده‌اند، اما فقط یک بازی بود که از قابلیت لایه‌های مولتی‌ژانر بهره برد؛ یعنی کاری که Diablo در سال 1996 کرد.

محصول Blizzard تمام ویرانه‌ها را کنار زد و مقتدرانه اکشن را به سبک نقش‌آفرینی اکشن برگرداند.

Diablo تماما درباره مبارزه است و الحق که چه مبارزه‌ی باشکوهی‌ست. Diablo تمام معماهای حل‌شندنی و سختی را که این ژانر را غیرقابل‌فهم کرده بود، دور انداخت و به جایش روی خلاقیت سیاه‌چاله‌هایش تمرکز کرد.

کوئست‌ها و مراحل بازی به سبک procedurally-generated ساخته شده بودند (مکانیزمی که هنوز هم تازه است و در طول این 20 سال کهنه نشده است) و همچنین بعد از معرفی حالت چندنفره، بازیکن‌ها می‌توانستند تیم تشکیل دهنده و شانه به شانه‌ی هم از این شکوه بی‌نظیر لذت ببرند.

Tomb Raider (1996)

در همان سالی که Diablo قوانین سبک نقش‌آفرینی را از نو نوشت، یک استودیوی بازی‌سازی بریتانیایی کوچک به نامCore Design، بازی‌ (و شخصیتی) را به جهان معرفی کرد که بازی‌های سه‌بعدی را وارد عصر جدیدی می‌کرد.

با آن پیستول‌های دوتایی و گرافیک چندضلعی‌، اولین ماجراجویی لارا کرافت با عنوان Tomb Raider (مهاجم مقبره)، به اندازه اولین هجوم ماریو به فضای سه‌بعدی، تاثیرگذار بود.

در پلتفرم بازی دیگر خبری از جست و خیزهای شناور بازی های دیگر نبود، اما احتیاج به زمانبندی و ظرافت دقیق‌تری داشت. معماهای بازی استادانه، پیچیده و چندوجهی بود. و در مورد مکانیزم تیراندازی چطور؟ خب باید گفت بازی‌های کمی بودند که می‌توانستند با Tomb Raider رقابت کنند.

Half-Life (1998)

Doom در اوایل دهه‌ی نود برای جامعه‌ی بازی‌دوست سبک شوتر را تعریف کرد و گفت چه باید باشد، اما در اواخر دهه‌ی نود این Half-Life بود که انقلابی در مفهوم این نوع بازی‌ها ایجاد کرد.

حتی اگر چندان به محبوبیت این بازی که نهایتا منجر به درست شدن پلتفرم انقلابی Steam شد، اهمیتی ندهید، اما Half-Life نشان داد که یک بازی شوتر می‌تواند چیزی فراتر از گلوله و خون و جسد باشد.

یک شوتر اول شخص معمایی بود، بازی‌ای بود که از نقل یک داستان علمی‌-‌تخیلی ضدآرمان‌شهر هیچ ابایی نداشت. مفهوم معماهای محیطی را معروف کرد و جنبه‌هایی از این ژانر را به ما نشان داد که قبلا هیچ کسی ندیده بود.

Baldur’s Gate (1998)

سبک نقش‌آفرینی طی سالیان دچار تغییر و تحولات زیادی شده است، فرمی که در بازی Baldur’s Gate معرفی شد، هنوز هم جوهرهِ اصلی این سبک باقی مانده است.

اولین بار استودیوی Bioware کانادا بود که برای ساخت بازی Baldur’s Gate از Infinity Engine افسانه‌ای استفاده کرد.

Bioware با استفاده از قواعد Forgotten Realms و قوانین پیشرفته‌ی Dungeons & Dragons راه و رسم سبک نقش‌آفرینی را از نو نوشت.

Deus Ex (2000)

شاید حالا دست‌آوردهای نسخه‌های Human Revolution و Mankind Devided چندان قابل توچه به نظر نیاید، ولی در ابتدای هزارۀ سوم حس و حالی که شما از دنیای Deus Ex می‌گرفتید و اثری که بر آن می‌گذاشتید، به همان شگفتی و نیروبخشی شروع یک هزاره تازه بود.

می‌توانستید اسلحه‌تان را دربیاورید و تعدادی هوش مصنوعی را بکشید و یا اگر دلتان می‌خواست می‌توانستید مخفیانه بازی را ادامه دهید، اما اینکه کدام یک از این دو راه شماه را به خانه می‌رساند، کمی پیچیده بود و نیاز به فکر زیاد داشت.

مکانیزم گرده‌افشانی Deus Ex، از آزادی عملی که در کشف و شهود دنیای بازی داشتید گرفته تا حجم عظیمی از انتخاب دیالوگ‌هایی که فقط در بازی‌های نقش‌آفرینی می‌بینید، این بازی یکتا و خاص را می‌سازد، که تا به امروز عناوینی کمی را می‌توان با آن مقایسه کرد.

مهم ترین بازی های پی سی

The Elder Scrolls III: Morrowind (2002)

همزمان با Baldur’s Gate که داشت با رسم و رسوم کلاسیک D&D سر و کله می‌زد، Bethesda نیز روی یک پروژه‌ی نقش‌آفرینی اکشن متفاوت اما به همان اندازه بزرگ و چشم‌گیر کار می‌کرد.

وقتی Morrowind در سال 2002 منتشر شد، سری بازی‌های Elder Scrolls وارد دنیای سه بعدی شد که قبل از آن گیمرها آن را تجربه نکرده بودند. با موتور بازی‌سازی قدرتمندی که داشت، تجربه‌ای خاص و یکتا را به مخاطب خود انتقال می‌داد.

با آن معبدهای زیرزمینی Dwemerها و جانورانی که به خال آسمان پرواز می‌کردند، حتی Oblivion و Skyrim هم از لحاظ خلاقیت به پای TESIII نمی‌رسند. اگر محدودیتهای تکنیکی‌ای را که گریبان‌گیر Daggerfall شده بود، کنار بگذاریم، Morrowind جهانی را خلق کرد که تمام نقش‌آفرینی‌های بعد از آن روی جای پاهای آن قدم می‌گذاشتند.

World of Warcraft (2004)

اگرچه از سال 2004 تا به امروز بازی Word of Warcraft دچار تغییر و تحولات زیادی شده است، اما به هر حال نمی‌شود این موضوع را کتمان کرد که این بازی موفق‌ترین و قوی‌ترین بازی چندنفرۀ گستردۀ آنلاین (MMO) است.

جدا از افسانه‌ها و حکایات غنی و پیچیده سری Warcraft، این بازی قواعد کلاسیک نقش‌آفرینی قبل از خود را شکست و روی تمپلیت‌های اکشن سبک نقش‌آفرینی تمرکز کرد.

Minecraft (2009)

مانند بازی‌های Elder Scrolls V: Skyrim و Doom، بازی Minecraft نیز در تمام پلتفرم‌های بازی موجود قابل بازی است، اما این موضوع هیچ از تاثیری که این بازی روی بازی‌های پی‌سی گذاشته است، کم نمی‌کند.

از اولین نسخه بازی که در سال 2009 منتشر شد تا آخرین تغییرات که آپدیت Bedrock Edition بود، محصول شرکت Mojang الهام‌بخش یک نسل از علاقه‌مندان به بازی بوده است و به آنها آموخته که چطور با آجرها فکر کنند. از حالت Survival تا بی‌مرز بودن حالت Creative، بازی Minecraft پا را از اینکه صرفا یک بازی باشد، فراتر گذاشته و به یک پدیده تبدیل شده است –پدیده‌ای که احتمالا سمت و سوی تفکر توسعه‌دهنگان را در آینده نیز شکل می‌دهد.

این نکته را هم خاطرنشان کنیم که Minecraft پرفروش‌ترین بازی پی‌سی تاریخ است.

عضویت
مطلع شدن از
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
نمایش همه دیدگاه ها